جام جهانی

تیم ملی آلمان بالاخره از دور مسابقات جام جهانی حذف شد. در یک بازی جذاب و دیدنی مقهور و مغلوب ایتالیایی شد که حداقل در این بازی عالی ظاهر شد. آلمان تیمی جوان، یک دست و باحال روانه‌ی این بازیها کرده بود که من همه‌ی بازیهایشان را دیدم و واقعاً دیشب حیفم آمد که این تیم با این پاس کاریهای جالب و دیدنی، با این همکاری تیمی حذف شود. تماشاگران فهیم و باشعور آلمانی هم که همان دقیقه‌ی اول تا دقیقه‌ی آخر و حتی بعد از باخت 2-0 تیمشان در دقایق پایانی وقت اضافه‌ی دوم، تیم ملی کشورشان را ایستاده و سرپا تشویق می کردند، به قول عادل فردوسی پور، هم فهم بالایی از فوتبال دارند، هم مربی و بازیکنان تیمشان را درک می کنند. ولی انصافاً تماشاگران فوتبال ایران چکار کنند که نه مربی درست و حسابی دارند که دلشان را خوش کند و نه بازیکنان رده بالایی در تیم می بینند. تیمی که «اسطوره»اش علی دایی باشد که یک بازی کامل را در زمین راه میرود و 5-6 توپ بیشتر به پایش نمی‌خورد، خوب این تماشاگر به چه چیز تیم و به چه چیز مربی دل خوش کند؟ به رییس فدراسیون قبلی فوتبال(محمد دادکان) بنازد که می گوید:مهم نیست که نتایج بازیها چه بشود، مهم این است که ما این پول را بگیریم (5/7 میلیون فرانک سوئیس)؟ به اسطوره‌اش بنازد؟ به دروازه‌بانش که یک شوت ناقابل بلد نیست بزند؟به مدافعانش(مخصوصا رحمان رضایی) بنازد که میاد پاس گل میده به مهاجم حریف و بعد هم با کمال پر‌رویی میگه: خب هر کسی از این اشتباهات می کنه...

بهرحال این نظر شخصی خود من بود، حالا دیگه قضاوتش با خود شما...

کنکور

سلام
امیدوارم که پولهای بابات رو هدر نداده باشی و اسمت رو توی اون روزنامه ی کذایی حتما ببینی. انشاالله.
زیاد هم غصه نخور اگه اینطور نشد, چیز زیادی رو از دست نمی دی. فقط همون پوله از جیب بابات میره, ولی با قبول شدنت بیش از چهار سال از بهترین سالهای عمرت رو از دست می دی بخاطر یه کاغذ بی مصرف که باید بقول قدیمیا بزاری در کوزه و آبش رو بخوری.